Google+

Πραγματική ιστορία: Βρήκα μαργαριτάρια στον καρκίνο μου!

Είμαι η Βικτώρια Ασκαρίδου και έχω περάσει τρεις φορές από την διαδικασία του καρκίνου, με αποκορύφωμα την τελευταία που είχε όλο το πακέτο …χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες και τώρα ακόμη ορμονοθεραπεία…η πρώτη φορά που μου είπαν να γράψω κάτι για την διαδικασία μου ήταν από το άλμα ζωής για μια εκδήλωση για τους επιζώντες από καρκίνο…….ένιωσα κάπως…δεν ξέρω καν τι συναίσθημα ήταν…ήταν θυμός, θλίψη; Ή ήταν παράπονο…αυτό είμαι; Απλά επέζησα; Δεν νίκησα;

Για μένα έχει διαφορά …θέλω να πιστεύω ότι μιλάω σαν νικητής …και πάλι νιώθω άσχημα…γιατί δεν είναι νικητές και αυτοί που έφυγαν; Αυτοί που παραδόθηκαν;  Γι αυτό θέλω να μιλήσω για όλους αυτούς που περνούν από την διαδικασία του … ή καλύτερα ,την διαδικασία μιας οποιασδήποτε απειλητικής για την ζωή αρρώστιας…Έχουμε όλοι ένα κοινό! Έχουμε βγει από αυτήν την δοκιμασία διαφορετικοί,Είμαι ψυχοθεραπεύτρια και δουλεύω πολύ συχνά με ιστορίες…μια αγαπημένη μου ιστορία είναι αυτή του αετού…την χρησιμοποιούσα συχνά στο γραφείο μου για τις δύσκολες και επώδυνες αλλαγές των θεραπευόμενών μου….

Θα ήθελα να ξεκινήσω μ αυτήν …

ο αετός είναι ο μακροβιότερος από τα αρπακτικά πτηνά .

μπορεί να ζήσει μέχρι 70 χρόνια. αλλά για να φτάσει  σ αυτήν την ηλικία πρέπει να πάρει μια σκληρή απόφαση περίπου στα μέσα της ζωής του…

Τα μακριά και ευέλικτα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν την λεία του για να τραφεί.

Το μακρύ και κοφτερό ράμφος του γίνεται πολύ κυρτό. τα υπερήλικα και βαριά φτερά του τον δυσκολεύουν πια στο πέταγμα. του μένουν δύο επιλογές: να πεθάνει ή να περάσει μια πολύ επώδυνη διαδικασία αλλαγής που διαρκεί 150 μέρες.

Η διαδικασία απαιτεί να πετάξει στην κορυφή του βουνού και να μένει στην φωλιά του.

Εκεί χτυπά με δύναμη το ράμφος του, μέχρι να το αποκόψει .

Μετά θα περιμένει να φυτρώσει το καινούργιο.

Μετά θα αποκόψει τα νύχια του.

Αφού φυτρώσουν και τα καινούργια νύχια του, ο αετός αρχίζει να μαδάει τα γερασμένα φτερά του.

Μετά 5 μήνες ο αετός πραγματοποιεί την διάσημη πτήση της αναγέννησής του και ζει πολλα ακομη  χρόνια.

Έχοντας στο μυαλό μου αυτήν την ιστορία, ήξερα ότι ήμουν από τους αετούς που επέλεξα να ζήσω, ήξερα ότι είναι επώδυνο αλλά θα κρατήσει 150 μέρες ( αετίσιες γιατί ανθρώπινες κράτησε είναι η αλήθεια κάτι παραπάνω)..αυτός ήταν και ο λόγος που δεν φοβόμουν ότι θα  πεθάνω…φοβόμουν τον πόνο, την αδυναμία μου, το πόσο μπορεί να υποφέρω και να τυραννιστώ…έτρεμα στην σκέψη την ανημπόριας μου …πολλές φορές έκλαιγα κι έλεγα δεν αντέχω αλλά όχι γιατί το πίστευα αλλά γιατί ήθελα και μπορούσα να είμαι και αδύναμη επιτέλους…δεν θα ξεχάσω ποτέ το τηλεφώνημα που μου το είπαν…δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι γυρνώντας από Αθήνα με το αεροπλάνο  μου ζήτησαν να βγάλω την μαντίλα που φορούσα στο κεφάλι μου, για να διαπιστώσουν ότι δεν έχω κάτι κρυμμένο…δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μέρες που άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου και φυσούσε μια μέρα και βγαίνοντας από το γραφείο μου , φοβόμουν ότι θα τα πάρει ο αέρας…δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν τα παιδιά μου ήρθαν να με βοηθήσουν να ξυρίσω το κεφάλι μου…δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν γυρνούσα σπίτι μου από τις χημειοθεραπείες και κουλουριαζόμουν στον καναπέ και έλεγα στον εαυτό μου: έλα…μια γαστρεντερίτιδα ακόμη είναι θα περάσει… …δεν θα ξεχάσω ποτέ το παρεάκι μου που ερχόταν κάθε Σάββατο και με φρόντιζε….δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χέρια των ανθρώπων που ήθελαν να χαιδεύουν το χωρίς μαλλιά κεφάλι μου…δεν θα ξεχάσω ποτέ  που στις τελευταίες χημειοθεραπείες άρχισα να έχω καψίματα στα χέρια και έπινα καφέ με την παρέα μου και άρχισα να κλαίω από τον πόνο και το κάψιμο…δεν θα ξεχάσω ποτέ την απορία μου όταν μπήκα στην θάλασσα και συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να βουτάω το κεφάλι μου χωρίς να εκτεθώ…δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που θέλεις δεν θέλεις δημοσιοποιείς τον πόνο που περνάς… δεν θα ξεχάσω ποτέ …γιατί για μένα είναι η πιο μεγάλη νίκη της ζωής μου…δεν θα ξεχάσω ποτέ γιατί  βρήκα μαργαριτάρια μέσα στον καρκίνο μου…

Και τώρα θα σας  πω μια ακόμη ιστορία για το μαργαριτάρι…

Κάνοντας την εκπαίδευση EMDR που είναι μια μέθοδος τραυματοθεραπείας έμαθα την εξής ιστορία…

Καμιά φορά συμβαίνει να εισχωρήσει σε ένα στρείδι ένας κόκκος άμμου ή ένα ξένο σώμα. Εάν το στρείδι δεν μπορεί να το αποβάλει, τότε το ξένο σώμα διαταράσσει την ισορροπία του. Γύρω από αυτό δημιουργείται ένα είδος μόλυνσης, σκλήρυνσης ή σήψης. Αυτή η διαταραχή μπορεί να κάνει το βιολογικό σύστημα του στρειδιού να νοσήσει.

Για να αμυνθεί, το στρείδι ‘’χτίζει’’ αλλεπάλληλα στρώματα πέρλας γύρω από τον κόκκο της άμμου. Κατ, αυτό τον τρόπο δημιουργείται , σταδιακά , το μαργαριτάρι. Ο κόκκος απομονώνεται από το περιβάλλον του και δεν μπορεί να βλάψει πια το στρείδι. Το μαργαριτάρι εξασφαλίζει στο στρείδι την επιβίωση.

Ενδεχομένως, γι αυτό και παρομοιάζουν το μαργαριτάρι με δάκρυ, καθώς κατά κάποιον τρόπο εμπεριέχει πόνο.

Οπότε, κάθε φορά, κάτι δύσκολο και ξένο που μπαίνει στην ζωή μας, μπορεί εν δυνάμει να γίνει το  μαργαριτάρι μας…

Ας σκεφτεί ο καθένας εδώ μέσα, τις δύσκολες στιγμές τις ζωής του και τι μαργαριτάρι του έδωσαν…

Εμένα η περιπέτεια αυτή του καρκίνου μου έμαθε να μ αγαπάω πολύ, να με φροντίζω μ έναν άλλο τρόπο, να ξέρω ότι δεν είναι δεδομένο ότι θα σηκωθώ το πρωί και θα μπορώ να κάνω ότι θέλω, ότι η γη γυρίζει ακόμη κι αν δεν κάνω κάτι εγώ γι αυτό, ότι δεν πειράζει αν το σπίτι δεν είναι στην εντέλεια, ότι δεν πειράζει αν δεν έχουμε γάλα ή ψωμί μια μέρα…μου έμαθε ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα  …και μου έμαθε την ερώτηση: αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου…αυτό που κάνω θα έκανα;  Αν η απάντηση είναι όχι, τότε υπόσχομαι να προσπαθήσω την επόμενη…και πολλές φορές είναι ναι, και αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένη…

Ακόμη, θέλω να πω κάτι που έμαθα σ αυτήν την διαδικασία…κατάλαβα ότι όταν το περνούσα, δεν χρειαζόμουν να ψάξω γιατί και πώς…χρειαζόμουν μόνο φροντίδα πρακτική! Τότε ήταν που χρειαζόμουν ανθρώπους…αφέθηκα να με φροντίσουν οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, η αγάπη, τα βλέμματα, οι ανάσες και τα χέρια των δικών μου ανθρώπων…Αφέθηκα και όλο αυτό έκανε το ταξίδι μου να μην είναι μόνο επιβίωση αλλά νίκη…κάποιοι από αυτούς λέγονται οικογένεια…κάποιοι λέγονται φίλοι….νιώθω τόση ευγνωμοσύνη για όλους εσάς που ήσασταν κοντά μου…νιώθω τόσο περήφανη που σας το επέτρεψα….

Έτσι κατάφερα να περάσω από αυτήν την δοκιμασία , να την αφήσω πίσω και να συνεχίσω την ζωή μου…

Και κάτι ακόμη…σε μια συνάδελφο τραυματοθεραπεύτρια όταν τελείωσε όλη η διαδικασία του καρκίνου μου, της είπα: θέλω να μάθω γιατί μου το έκανα αυτό…και μου είπε: είναι πολύ βολικό και πάλι να νιώσεις ότι έχεις εσύ τον έλεγχο…αν βρεις ότι το έκανες εσύ ουσιαστικά θα έχεις τον έλεγχο…

Αυτό ήταν για μένα το τελευταίο σκαλί για να κατέβω από το βάθρο του ελέγχου και να πω ότι έγινε…τελείωσε…απόλαυσε αυτό που έχεις τώρα…Παραδώσου στην ροή του σύμπαντος…

Και θα τελειώσω με κάτι από την αγαπημένη Kubler Ross:

«Φανταστείτε τη ζωή σαν το τραινάκι του λούνα παρκ. Είμαστε αναβάτες στο τραινάκι, δεν είμαστε οδηγοί του. Φαντάζεστε την απογοήτευση που θα νιώθατε εάν προσπαθούσατε να οδηγήσετε το τραινάκι όπου θέλατε εσείς…όχι μόνο δεν θα μπορούσατε να το κατευθύνετε, αλλά ταυτόχρονα θα χάνατε και την εμπειρία της ανάβασης, με όλα τα πάνω της και τα κάτω της…»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πείτε μας τη γνώμη σας