Google+

«Φεύγω ! Θα έρθεις;» Πως να πείσω το παιδί μου να φύγει από το πάρκο;

 

 

Με αυτήν την χιλιοειπωμένη φράση ακούω πολλές μαμάδες  να ‘προειδοποιούν ‘ τα παιδιά τους ότι θα φύγουν από το πάρκο, τον παιδότοπο, το πάρτυ αφού στην πρότερη έκκληση τους για να κατευθυνθούν προς το σπίτι, τα παιδιά δεν τις ακολούθησαν. Και πράγματι, ω του θαύματος, τα παιδιά ακολουθούν. Ικανοποιημένες(?) οι μητέρες και αφού έλυσαν το μικρό αυτό πρόβλημα τους σε δευτερόλεπτα, αποφασίζουν πως θα το εφαρμόσουν ξανά.

Τι συμβαίνει, όμως, εκείνη την στιγμή και τα παιδιά υπακούν ; Πολύ απλά, φοβούνται. Φοβούνται ότι θα φύγει η μαμά,  ότι θα τους εγκαταλείψει, φοβούνται να μείνουν μόνα τους… φοβούνται την αδυναμία τους!

Τι πετυχαίνω, εγώ ως μαμά, εκείνη την ώρα;

Το προτρέπω μέσω μίας απειλής να συμμορφωθεί με τους κανόνες μου.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Καθιστώ το παιδί μου ανώριμο!

Το εκπαιδεύω να υπακούει μέσω μία φοβερής απειλής: ότι θα το εγκαταλείψω. Άρα, εάν εγώ η μαμά του, ο άνθρωπος που έχει πιο πολύ ανάγκη από όλους, ο άνθρωπος στον οποίο στηρίζεται, ο άνθρωπος που αγαπάει, που είναι το επίκεντρο του κόσμου του, το απειλώ με εγκατάλειψη ,τότε:

Του μαθαίνω ότι και οι άλλοι άνθρωποι σε αυτήν την ζωή θα το εγκαταλείψουν.

Του μαθαίνω να απειλεί  την μαμά και τον μπαμπά του ή τους φίλους τους,  όταν θα θέλει να πετύχει κάτι.

Τι πρέπει να κάνω; Δέκα λεπτά πριν φύγω, για παράδειγμα,  από το πάρκο, λέω αργά και σταθερά στο παιδί μου: ‘Μαρία είναι ήδη μεσημέρι και σε δέκα λεπτά θα φύγουμε. Είναι η ώρα για φαγητό ‘ . Σε πέντε λεπτά μιλάμε και πάλι στο παιδί μας ‘Μαρία θα φύγουμε σε πέντε λεπτά. Αποχαιρέτισε τους φίλους σου’. ‘Μαρία σε 2 λεπτά θα φύγουμε’ ‘Μαρία ήρθε η ώρα να φύγουμε’ Σταθερά και ήρεμα παίρνουμε την Μαρία και φεύγουμε.

Τι μπορεί να κάνει μία μαμά ,όταν έχει ένα μωρό που κλαίει και χτυπιέται γιατί δεν θέλει να φύγει ; Παίρνει αγκαλιά το μωρό και το βάζει στο καρότσι . Μπορεί να αντιδράσει και να χτυπιέται για 1-2 λεπτά. Του μιλάει τρυφερά και είναι σταθερή στο να του βάλει την ζώνη και να ξεκινήσουν για το σπίτι.

Σε ένα μεγαλύτερο παιδί 5 ετών υπάρχουν  και συνέπειες. Δηλαδή , αν γίνει μεγάλη φασαρία, όταν γυρίσουν στο σπίτι, του εξηγεί ο γονιός ότι τώρα αργήσαμε και το μεσημέρι που βλέπεις παιδικό , για παράδειγμα, δεν θα το δεις γιατί είναι αργά. Έτσι το παιδί μαθαίνει ότι ‘’αν δεν φύγω ,την επόμενη φορά, όταν το πει η μαμά, θα έχω συνέπειες’’. Μπορεί και αυτό να προκαλέσει την αντίδρασή του. Δεν πειράζει, οι γονείς οφείλουν να είναι σταθεροί.

Γενικά ,χρειάζεται σταθερότητα. Δηλαδή, πρέπει να κάνουμε αυτό που είπαμε αρχικά, να πάρουμε το παιδί και να φύγουμε. Μπορεί να αντιδράσει κάποιες φορές, αν μάθει όμως ότι αυτό που λέει ο γονιός θα γίνει, γιατί αυτός ξέρει καλύτερα , θα ακολουθεί.

Πολύ σημαντικό είναι οι γονείς να καταλάβουν ότι τα παιδιά δεν είναι ισοδύναμα. Ο γονιός ξέρει το καλύτερο για το παιδί του και αυτό κάνει το παιδί να νιώθει ασφάλεια, ακόμη και αν αντιδράσει αρχικά.

Έτσι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο βραχυπρόθεσμα , αλλά οι απειλές, οι συγκρίσεις με άλλα παιδιά και τα ανταλλάγματα, μακροπρόθεσμα κάνουν κακό και στο παιδί και στην σχέση γονιών –παιδιών.

 

Βικτώρια Ασκαρίδου Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt

www.askvictoria.gr

Πείτε μας τη γνώμη σας