Google+

Τρώμε γιατί πεινάμε ή γιατί αγχωνόμαστε;

«Σας έχει τύχει ποτέ να νιώθετε μιαν απροσδιόριστη αναστάτω-

ση και αμέσως να ανοίγετε το ψυγείο και τα ντουλάπια της κου-

ζίνας; Ίσως να ανοιγοκλείνετε και φαγητοδοχεία ή συσκευασίες

τροφίμων, τρώγοντας ακατάστατα ό,τι βρεθεί μπροστά σας. Η

αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι τρώνε από άγχος. Το φαγητό

άλλωστε προσφέρει μια εύκολη συναισθηματική ανάταση, που

όμως περνάει γρήγορα. Όταν τρώμε επειδή είμαστε αγχωμένοι,

δυσκολεύουμε την πέψη μας (είπαμε άλλωστε ότι το πεπτικό

σύστημα υπολειτουργεί όταν είμαστε αγχωμένοι). Όταν τρώμε

χωρίς να πεινάμε, δηλαδή για καθαρά συναισθηματικούς λό-

γους, τότε μπορεί ακόμα και να πάσχουμε από αυτό που ονο-

μάζεται συναισθηματική ή καταναγκαστική υπερφαγία.

. Όταν

τρώμε από άγχος, συνήθως:

προτιμάμε τροφές που είναι πλούσιες σε ζάχαρη και λιπαρά,

άρα και σε θερμίδες·

• δεν έχουμε την αίσθηση του ελέγχου·

• δυσκολευόμαστε να αισθανθούμε αν πεινάμε ακόμη ή αν

χορτάσαμε·

• τρώμε γρήγορα (πολλές φορές καταπίνουμε αμάσητη την

μπουκιά μας)·

• νιώθουμε ανησυχία και σκεφτόμαστε την επόμενη μπουκιά

μας πριν καλά καλά καταπιούμε την προηγούμενη·

• συνεχίζουμε να τρώμε, ακόμα κι αν έχουμε χορτάσει.

Όταν τρώμε με αυτό τον τρόπο, προσπαθούμε να ηρεμή-

σουμε κάτι άλλο πέρα από την πείνα μας, γιατί η τροφή δρα

ως προσωρινό ηρεμιστικό στον εγκέφαλό μας. Αρχικά ανταμει-

βόμαστε με τα συναισθήματα ευφορίας, ευχαρίστησης, από-

λαυσης, ικανοποίησης που μας προσφέρει η τροφή. Όμως η

διαταραγμένη αυτή διατροφή μακροπρόθεσμα μας επιβαρύνει

με επιπρόσθετο άγχος. Τρώμε δηλαδή για να νιώσουμε καλύτε-

ρα, αλλά επειδή τρώμε περισσότερο από όσο χρειαζόμασταν

ή τρώμε τροφές που είναι υπερβολικά πλούσιες σε θερμίδες

(συνήθως στρεφόμαστε σε τροφές με υψηλά λιπαρά και υδα-

τάνθρακες, όπως πίτσα, γλυκά, πιτάκια, σοκολάτες κτλ.), τελικά

νιώθουμε περισσότερο άγχος από ό,τι είχαμε αρχικά…»

Από το βιβλίο  Γυρίζω σελίδα… στη διατροφή, της Ψυχολόγου Καλλιόπης Εμμανουηλίδου, Εκδόσεις Μεταίχμιο

 

Πείτε μας τη γνώμη σας