Google+

Τα μωρά βιώνουν άγχος αποχωρισμού…

Γεννιόμαστε μέσα από τον αποχωρισμό μας από το σώμα της μητέρας μας και η ανάγκη μας για ανακούφιση και ψυχοσυναισθηματική ασφάλεια εκφράζεται μέσα από την επιθυμία μας για σωματική επαφή αρχικά και πάλι με την μητέρα μας .

Με την γέννηση ερχόμαστε “αντιμέτωποι” με την ακόλουθη διαδικασία : την αλληλεπίδραση μας με την μητέρα μας για να βιώσουμε την αίσθηση του εαυτού (self) και την ανάγκη για εκπλήρωση ψυχικών αναγκών  από την βασική τροφό και συμβολική μορφή ανακούφισης και ασφάλειας. Η αλληλεπίδραση αυτή είναι η πρώτη αίσθηση του εαυτού που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αίσθηση και το συναίσθημα που γεννιέται στο νεογέννητο.  Όταν η μητέρα αποκρίνεται στις ψυχικές ανάγκες του βρέφους της, η αίσθηση “χρωματίζεται “ ανακούφιση, ασφάλεια και σταθερότητα (το βρέφος νιώθει ότι η μητέρα του είναι εκεί για να του εκπληρώσει τις ανάγκες του)  άρα το βρέφος βιώνει μια ήρεμη και ασφαλή αίσθηση του εαυτού μακριά από ψυχικό άγχος και στρες.

Η παραπάνω διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα την προσκόλληση του βρέφους στην μητέρα και αυτή η προσκόλληση διαρκεί περίπου 18 μήνες.  Αν βλέπαμε τους πρώτους 18 μήνες μέσα από τα μάτια του καινούργιου ανθρώπου θα καταλαβαίναμε την ανάγκη της προσκόλλησης ως  “σημείο αναφοράς”  αναγνώρισης  του περιβάλλοντος του.  Βέβαια όταν μεγαλώνουμε βρέφη που εκπληρώνονται οι ψυχικές τους ανάγκες τότε βοηθούμε το άγχος αποχωρισμού να βιωθεί λιγότερο αγχόγονα…

Τι εννοώ?

Όσο πιο απλά και συμπυκνωμένα γίνεται…

Η συνειδητοποίηση του βρέφους ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα του είναι  “σοκαριστικό”  γιατί αφενός  η ανάγκη για να εξελιχθεί ως ξεχωριστική οντότητα συγκρούεται με την “ απώλεια” που νιώθει ότι πρέπει να βιώσει για να εκπληρωθεί  η φυσιολογική εξελικτική διαδικασία της “αυτονομίας”. Η εσωτερική σύγκρουση αγχώνει ψυχικά το βρέφος και εκφράζεται με έντονες  συμπεριφορικές αντιδράσεις.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις είναι δύσκολες να τις “διαχειριστούμε” και εμείς ως ενήλικες, φανταστείτε λοιπόν τι δύσκολο είναι για ένα βρέφος 18-20 μηνών που είναι και η πρώτη φορά που βιώνει κάτι τόσο έντονο…

Επάνω σε αυτή την κρίσιμη ψυχική κατάσταση  η πιο ουσιαστική βοήθεια είναι και πάλι η ανακούφιση. Στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού δεν προσπαθούμε να το  οδηγήσουμε  στο να βιώσει μόνο του την “απώλεια” για να ανεξαρτητοποιηθεί αλλά συνεχίζουμε να του παρέχουμε ψυχική ασφάλεια και ανακούφιση με την παρουσία μας, την αγκαλιά μας, το χάδι μας  ( σωματική μη-λεκτική επικοινωνία που δίνει μορφή στην έννοια της αγάπης για τα “μάτια”  του μικρού ανθρώπου) και έτσι μέσα ξανά από την αλληλεπίδραση μας  δίνουμε την βοήθεια για πιο ομαλό αποχωρισμό…

Αντιγόνη Συμεωνίδου Ψυχολόγος , http://antigonisimeonidou.wordpress.com/

Πείτε μας τη γνώμη σας