Google+

Πως μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου στην εφηβεία;

 

Η εφηβεία είναι μια σκληρή μεταβατική περίοδος, ανάμεσα στην παιδική και την ώριμη ηλικία, κατά τη διάρκεια της οποίας το νεαρό άτομο βιώνει έντονες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, βιολογικό, σωματικό, γνωστικό, συναισθηματικό και κοινωνικό. Αυτές οι αλλαγές συχνά φοβίζουν τους εφήβους, οι οποίοι δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν, πώς να ζητήσουν βοήθεια και πώς να ανταπεξέλθουν σε ένα περιβάλλον που συχνά τους ζητά συνεχώς περισσότερα πράγματα.

Δεν υπάρχουν συνταγές αντιμετώπισης της εφηβικής κρίσης. Ο γονέας πρέπει να είναι ο εαυτός του, αποφεύγοντας τις υπερβολές και πιστεύοντας ότι τα πράγματα μπορούν να καλυτερεύσουν. Όπως λέει και ο D. Winnicott (1971): «Ο γονέας δεν χρειάζεται να μεγαλώσει το παιδί, αλλά να το συνοδεύσει στην ανάπτυξή του».

Οι έφηβοι όπως και τα παιδιά χρειάζονται ασφάλεια, σταθερότητα και όρια από μέρους μας. Ο γονιός πρέπει να ξέρει να λέει «όχι», ακόμα και όταν επιθυμεί να λέει στο παιδί του συνεχώς «ναι». Μόνο έτσι το παιδί και αργότερα ο έφηβος θα μάθει να αντέχει στις στερήσεις της πραγματικότητας, στην αποτυχία και τον πόνο. Δυστυχώς, όσο και να το επιθυμούμε, πραγματικά, είναι αδύνατο να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το κάθε τι και να τους εξασφαλίζουμε την ευτυχία, πόσο μάλλον κατά τη διάρκεια της εφηβείας που τα παιδιά έχουν την τάση να στρέφονται ολοένα και προς το κοινωνικό σύνολο, μακριά από το προστατευτικό πλαίσιο της οικογένειας.

Είναι απαραίτητο για τους γονείς να κατανοήσουν πως το παιδί τους είναι ένα διαφορετικό άτομο από αυτούς με τις δικές του ανάγκες, τα δικά του όνειρα, τις δικές του πεποιθήσεις και προσδοκίες, και έτσι οφείλουν να το αντιμετωπίζουν. Δεν πρέπει να είναι ούτε υπερπροστατευτικοί, αλλά ούτε και ματαιωτικοί, επικριτικοί ή κατασταλτικοί. Και βέβαια χρειάζεται να δείχνουν και ειλικρινές ενδιαφέρον προς τα παιδιά τους.

Πολλές φορές οι ανάρμοστες π.χ. συμπεριφορές φέρνουν φωνές, τιμωρίες, έκρυθμες καταστάσεις, οι οποίες αν και αρνητικές, δεν παύουν να δείχνουν ενδιαφέρον από την πλευρά των γονιών. Έτσι ο έφηβος καταφέρνει να πάρει την προσοχή που επιζητούσε και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει πως τον προσέχουν και ενδιαφέρονται γι’ αυτόν μόνο όταν γίνεται «κακός». Η λύση είναι αδιαφορία προς τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές και θετική ενίσχυση των επιθυμητών συμπεριφορών. Δεν φτάνει μόνο να γκρινιάζουμε για τα λάθη που κάνουν οι έφηβοι, αλλά να τους ενισχύουμε με θετικά σχόλια και επιβραβεύσεις όταν κάνουν κάτι καλό και θεμιτό, όσο και αν αυτό θεωρείται από εμάς δεδομένο.

Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μια συμπεριφορά μπορεί να «χειροτερεύσει» πριν γίνει «καλύτερη». Από τους γονείς χρειάζεται σταθερότητα, αγάπη, υπευθυνότητα και να μην διστάζουν να παραδέχονται τα λάθη ή τις ελλείψεις τους, και να ζητούν τη βοήθεια κάποιου ειδικού όταν αισθάνονται πως κάτι δεν κάνουν καλά ή όταν δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Φαίη Μαυρομμάτη Ψυχολόγος- Παιγνιοθεραπεύτρια ,art-playtherapy.gr

Πείτε μας τη γνώμη σας