Google+

Μπορεί να μάθει κανείς να είναι ευτυχής που ζει;

«…Είναι ευθύνη των γονέων να είναι ευτυχισμένοι, να μεταδίδουν ή τουλάχιστον να μην αλλοιώνουν την όρεξη για ζωή στο παιδί. Το να είσαι ευτυχισμένος είναι επιλογή. Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι , να χαμογελάς όλη μέρα αγνοώντας τις δυσκολίες, αλλά να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα με προθυμία….»

«Πώς μπορεί κανείς να εξασφαλίσει ότι θα έχει όλες τις πιθανότητες με το μέρος του για να ‘κερδίσει’ στη ζωή του; Όχι βέβαια με το να τη χάσει στην προσπάθεια του να την κερδίσει, αλλά με το να επιλέξει μια δουλειά που έχει νόημα, με το να ακολουθεί πάντα τον δρόμο/τη φωνή της καρδιάς του και όχι εκείνη μιας δήθεν λογικής που συχνά είναι παράλογη.»

«Είναι λογικό να παραμένεις παντρεμένη με έναν άντρα που δεν αγαπάς πια και να αποκτάς καρκίνο για να ξεφύγεις από μια κατάσταση που δεν μπορεί να υποφέρεις άλλο; Είναι λογικό να συνεχίζει κανείς τη δουλειά του μπαμπά, ενώ θα ήθελε να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό και να παθαίνει από έμφραγμα στα 45 του χρόνια; Ή πάλι να έχει φοβερούς πόνους στην πλάτη χρόνια ολόκληρα επειδή συνεχίζει να κουβαλά ένα βάρος που δεν θέλει να ξεφορτωθεί εξαιτίας των γονέων του;

Όλα τα απωθημένα συναισθήματα, τα συναισθηματικά προβλήματα και οι αγιάτρευτες πληγές εμποδίζουν την πρόσβαση στη χαρά. Ελευθερώστε τα συναισθήματα, μιλήστε για τις στενοχώριες, αφήστε τα κλάματα να αναβλύσουν, φωνάξτε τους θυμούς…και η χαρά θα ξαναγεννηθεί, είναι στη φύση του ανθρώπου. Υπάρχει χαρά απλώς και μόνο επειδή νιώθεις ότι ζεις.»

Από το βιβλίο Στην καρδιά των Συναισθημάτων του Παιδιού, της Isabelle Filliozat, Εκδόσεις Ενάλιος.

 

Πείτε μας τη γνώμη σας