Google+

Η ζωή είναι δύσκολη…η συνέχεια

Από το βιβλίο του Σκοτ Πεκ Ο Δρόμος Ο λιγότερο Ταξιδεμένος, Εκδόσεις Κέδρος

Αναβολή της ικανοποίησης

«Πριν από λίγο καιρό μια τριαντάχρονη οικονομική αναλύτρια μου παραπονιόταν ότι για αρκετούς μήνες είχε μια τάση αναβλητικότητας στη δουλειά της. Είχαμε μελετήσει μαζί τα συναισθήματα της για τους προισταμένους της και πως αυτά σχετίζονταν με τα αισθήματα της απέναντι στην εξουσία γενικά, και απέναντι στους γονείς της ειδικότερα…..Ωστόσο, παρόλη αυτή την τυπική και πολύμοχθη ψυχαναλυτική εργασία, εκείνη συνέχισε την αναβλητικότητα της. Τελικά, μια μέρα, τολμήσαμε να δούμε αυτό που ήταν ολοφάνερο.

-Σου αρέσει το κέικ; τη ρώτησα. Μου απάντησε ότι της αρέσει.

-Ποιο μέρος από το κέικ σου αρέσει περισσότερο ; συνέχισα, Η ψίχα ή η ζαχαρένια κρούστα του;

-Α! η ζαχαρένια κρούστα , απάντησε με ενθουσιασμό

-Και πώς τρως ένα κομμάτι κέικ; ρώτησα, νιώθοντας πως πρέπει να είμαι ο πιο ανόητος ψυχίατρος που είδε ποτέ ο κόσμος

-Τρώω βέβαια τη ζαχαρένια κρούστα πρώτα, μου απάντησε.

Από το πώς συνήθιζε να τρώει κέικ περάσαμε στην εξέταση των συνηθειών που είχε στη δουλειά της και , όπως ήταν φυσικό, ανακαλύψαμε ότι στην κάθε εργάσιμη μέρα αφιέρωνε την πρώτη ώρα στο πιο ευχάριστο μέρος της εργασίας της και τις υπόλοιπες έξι ώρες προσπαθούσε να διεκπεραιώσει το υπόλοιπο δυσάρεστο μέρος. Έριξα την ιδέα μήπως μπορούσε να επιβάλει  στον εαυτό της να εκπληρώσει το δυσάρεστο μέρος της εργασίας της την πρώτη ώρα, θα ήταν τότε ελεύθερη να απολαύσει τις υπόλοιπες έξι ώρες.

-Μου φαίνεται, είπα, ότι μια ώρα πόνου που την ακολουθούν έξι ώρες ευχαρίστησης είναι προτιμότερο από μια ώρα ευχαρίστησης ακολουθούμενη από έξι ώρες πόνου. Συμφώνησε και επειδή ήταν στο βάθος άνθρωπος με ισχυρή θέληση, έπαψε  από τότε να αναβάλλει. Η αναβολή της ικανοποίησης είναι μια διαδικασία προγραμματισμού της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης στη ζωή, με τρόπο ώστε να μεγαλώνει η ευχαρίστηση με την αντιμετώπιση και την εγκαρτέρηση της ταλαιπωρίας πρώτα απ’ όλα , για να ξεμπερδεύεις μια και καλή απ’ αυτήν. Αυτός είναι ο μόνος ικαντοποιητικός τρόπος να ζεις.

 

Η υπευθυνότητα

……Πρέπει να αποδεχόμαστε την ευθύνη για ένα πρόβλημα για να μπορέσουμε  να το λύσουμε. Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα αν πούμε «Αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα». Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα αν ελπίζουμε ότι κάποιος άλλος θα το λύσει για μας. Μπορώ να λύσω ένα πρόβλημα μόνο όταν πω: «Αυτό είναι δικό μου πρόβλημα και εναπόκειται σε μένα να το λύσω». Αλλά πολλοί, πάρα πολλοί, προσπαθούν να αποφύγουν το βάσανο των προβλημάτων τους με τη δικαιολογία ότι: «Αυτό το πρόβλημα μου το προκάλεσαν άλλα άτομα ή οι κοινωνικές συνθήκες που βρίσκονται έξω από τον έλεγχο μου και συνεπώς εναπόκειται σε άλλους ή στην κοινωνία να λύσουν αυτό το πρόβλημα για μένα….» Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν ψυχολογικά ορισμένοι άνθρωποι προκειμένου να αποφύγουν την ανάληψη ευθυνών για προσωπικά τους προβλήματα…

 

Η αφοσίωση στην πραγματικότητα

Το τρίτο εργαλείο της πειθαρχίας ή της τεχνικής για την αντιμετώπιση του μόχθου της λύσης των προβλημάτων, που πρέπει να χρησιμοποιούμε συνεχώς, αν θέλουμε να είμαστε υγιείς και να αναπτυσσόμαστε πνευματικά, είναι η αφοσίωση στην αλήθεια….Γιατί η αλήθεια είναι η πραγματικότητα… Όσo περισσότερο  καθαρά βλέπουμε την πραγματικότητα του κόσμου, τόσο αρτιότερα είμαστε εφοδιασμένοι να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο…όσο περισσότερο το πνεύμα μας είναι θολωμένο από ψέμματα , απατηλές αντιλήψεις και ψευδαισθήσεις- τόσο λιγότερο ικανοί θα είμαστε να χαράζουμε μια σωστή πορεία δράσης και να παίρνουμε σωστές αποφάσεις.

Πείτε μας τη γνώμη σας