Google+

Η εποχή της εναντίωσης είναι ο 2ος χρόνος της ζωής του παιδιού

Η πρωκτική φάση

«Στον έναν- ενάμιση χρόνο έχει δημιουργηθεί αίσθηση ταυτότητας στο παιδί , έχει αντιληφθεί τα όρια του και οι λειτουργίες αρχίζουν να ωριμάζουν μέσα του…»

«…Στον έναν- ενάμιση χρόνο γίνεται η εισαγωγή του παιδιού στο ότι η περιπέτεια της ζωής έχει και προβλήματα και ματαιώσεις εντονότερες από του πρώτου χρόνου. Τότε ακριβώς μπαίνουμε στο δεύτερο στάδιο, που είναι η πρωκτική φάση της ζωής μας…»

«…Τώρα το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει ότι υπάρχουν κανόνες για τον τρόπο που φέρεται μέσα στην οικογένεια και δια της οικογένειας μέσα στην κοινωνία. Αρχίζει τότε ο έλεγχος των σφιγκτήρων, αφού δεν μπορεί να κατουράει όπου θέλει όπως κάνουν τα ζώα…»

«Θέλει μεγάλη προσοχή εκ μέρους των γονιών: δεν μπορεί να γίνει νωρίτερα αλλά δεν μπορεί να γίνει κι αργότερα, γιατί τότε έχει μάθει πλέον σε κάτι που του είναι ευχάριστο…»

«…Τώρα, για πρώτη φορά το παιδί χρησιμοποιεί το δικό του αυτοκίνητο, τα πόδια του. Αυτό του δημιουργεί μία τεράστια αίσθηση ανεξαρτησίας, υπερηφάνειας και δυνατότητας να επιβάλλει τις επιθυμίες του. Έχει ήδη ξεκαθαρίσει την αίσθηση του εαυτού του…»

«…Έτσι από την στιγμή που μπαίνει στο πρωκτικό στάδιο, αρχίζει να λέει ‘όχι’. Είναι η λεγόμενη εποχή της εναντίωσης. Είναι δύσκολος αυτός ο χρόνος για το παιδί, γιατί τότε γίνεται η διαπαιδαγώγηση του. Αλλά το παιδί είναι κόντρα σε όλα…Εκεί θέλει σιγά-σιγά, με χιούμορ, πότε να υποχωρούμε λίγο και πότε να επιβάλλουμε την δική μας επιθυμία»

«…Είναι δύσκολο. Κάθε μητέρα αναπτύσσει την δική της τέχνη. Δεν υπάρχουν αυτόματες απαντήσεις. Κυρίως το παίρνεις από το πώς συμπεριφέρθηκαν οι δικοί σου γονείς. Ο τρόπος που μεγαλώνουμε εγγράφεται σε μια κασέτα στο μυαλό μας. Από την στιγμή που γινόμαστε γονείς, αυτόματα αρχίζει να παίζει αυτή η κασέτα…Σε έδερνε η μάνα σου, θα δείρεις και εσύ το παιδί…»

«…Τον δεύτερο, λοιπόν, χρόνο το παιδί μαθαίνει ότι έχει μιάν ευχαρίστηση: ή να εκ-χέει ή να κρατά αυτά τα προιόντα μέσα του…

«…Έτσι κάνει και το παιδί με τα πρώτα προϊόντα που βγάζει, και είναι πολύ υπερήφανο γι αυτά. Πρώτη φορά καταλαβαίνει ότι κάνει κάτι, κάτι βγάζει, κάτι μπορεί να δίνει, αλλά μπορεί και να μην το δίνει…»

«…Αν το παιδί είναι ευχαριστημένο με τη μαμά του– τον μπαμπά του ή την Φιλιπιννέζα του, όποιον τελοσπάντων το προσέχει- τότε της δίνει τα κόπρανα και τα ούρα. Αν δεν είναι ευχαριστημένο ήδη από τον πρώτο χρόνο, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. ‘Δεν σου τα δίνω!’ Του βάζεις το δοχείο δέκα ώρες: τίποτα ο μικρός. Μόλις τον βγάλεις από το δοχείο, τα κάνει επάνω του!…Είναι μια επίθεση εναντίον της μητέρας..»

«…Άρα και η ενούρηση και η εγκόπριση είναι μια εχθρική στάση ανταλλαγής με την μητέρα. ‘Δεν μ’αγαπάς, δεν με φροντίζεις, άρα κι εγώ δεν σου δίνω αυτά που θέλεις….»

«…Μπορεί να είναι και η γέννηση ενός καινούργιου παιδιού. Προχθές είδα μια μητέρα με ένα παιδί πέντε ετών και ένα νεογέννητο. Το μεγάλο παιδί άρχισε να κατουριέται και να γίνεται κακό. ‘Είναι φυσιολογικό ‘, της είπα. ‘Φέρατε ένα καινούργιο παιδί κι αυτό δεν του αρέσει. Σαν να φέρνει ο άντρας μια δεύτερη γυναίκα στο σπίτι…»

Πηγή: Βιβλίο Ματθαίου Γιωσαφάτ «Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική Οικογένεια»

Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού και ο ρόλος των γονιών

Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση

Εκδόσεις Αρμός

 

Πείτε μας τη γνώμη σας