Google+

Η επιθετικότητα των σκύλων και η ερμηνεία της

Η επιθετικότητα στους σκύλους είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας ιδιοκτήτης. Δεν είναι λίγες οι φόρες, σε ακραίες μορφές επιθετικότητας, που οι ιδιοκτήτες, όντας ανήμποροι να την αντιμετωπίσουν, οδηγούν το σκύλο τους σε ευθανασία.

Σαν επιθετικότητα μπορούμε να ορίσουμε οποιαδήποτε συμπεριφορά του σκύλου που έχει σκοπό τον εκφοβισμό ή τον τραυματισμό. Το φάσμα των συμπεριφορών αυτών είναι μεγάλο και δεν είναι όλες άμεσα επικίνδυνες. Πρώτες συνήθως εκδηλώνονται οι προειδοποιητικές συμπεριφορές, όπως το πάγωμα, το ξεγύμνωμα  των δοντιών, το γρύλισμα, το γάβγισμα κ.α. Αυτές οι συμπεριφορές έχουν σαν σκοπό τον εκφοβισμό και αν διαβαστούν έγκαιρα μπορεί να αποφευχθεί το ατύχημα. Αντίθετα, αν δεν γίνουν αντιληπτές και ο σκύλος πιεστεί περισσότερο, θα οδηγηθεί σε πιο επικίνδυνες συμπεριφορές. Αυτές μπορεί να είναι από ένα ελαφρύ δάγκωμα, ως ένα δάγκωμα που έχει σκοπό να σκοτώσει. Οι παραπάνω συμπεριφορές δεν εκδηλώνονται με κάποια συγκεκριμένη ακολουθία και μπορεί να εκδηλωθούν περισσότερες από μια ταυτόχρονα. Επιπλέον, οι προειδοποιήσεις μπορεί να γίνουν πολύ γρήγορα για τον άνθρωπο και να μην προλάβει να τις καταλάβει. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι πολύ σπάνια θα επιτεθεί σκύλος χωρίς να προειδοποιήσει.

Η επιθετικότητα στους σκύλους δεν είναι χαρακτηριστικό κάποιας ράτσας. Σίγουρα τα ένστικτα προστασίας, φύλαξης και κυνηγιού, που είναι πιο ανεπτυγμένα σε κάποιες ράτσες, μπορεί να καθιστούν αυτές τις ράτσες πιο επιρρεπείς σε εκδηλώσεις επιθετικότητας, αλλά αυτό δεν είναι κανόνας.  Είναι εξίσου πιθανό να εμφανιστεί σε ένα Πιτ Μπουλ, σε ένα Μαλτεζ, σε ένα Λαμπραντόρ ή σε ένα Κανίς κ.ο.κ.  Η επιθετικότητα είναι αποτέλεσμα του ιδιαίτερου χαρακτήρα και κυρίως των εμπειριών που έχει κάθε σκύλος. Όπως ένα άνθρωπος δεν γεννιέται εγκληματίας έτσι κι ένας σκύλος δεν γεννιέται επιθετικός. Μπορεί κάποια κουτάβια, όπως και κάποια παιδιά, να δείχνουν κάποια δείγματα επιθετικότητας, άλλα αν η τάση αυτή αντιμετωπιστεί σωστά και έγκαιρα τα κουτάβια αυτά θα μεγαλώσουν και δεν θα έχουν προβλήματα. Είτε υπάρχει αυτή η τάση, είτε όχι οι εμπειρίες που έχουν μεγαλώνοντας θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους. Ένας σκύλος που δεν έχει κοινωνικοποιηθεί στην κατάλληλη ηλικία, που έχει υποστεί βία από ανθρώπους ή που έχει δεχθεί επίθεση από άλλο σκύλο είναι πολύ πιθανό να γίνει επιθετικός.

 

Η σημαντικότερη και πιο συχνή αιτία επιθετικότητας στους σκύλους είναι ο φόβος.  Απέναντι στο φόβο όλοι έχουμε δυο επιλογές ή να τον πολεμήσουμε ή να φύγουμε. Η απόφαση που θα πάρει ο σκύλος εξαρτάται κατ’ αρχάς από το αν είναι δυνατόν να φύγει και εν συνεχεία από το τι αποτέλεσμα είχε η συμπεριφορά του σε παρόμοιες συνθήκες στο παρελθόν.

 

Ας δούμε ένα παράδειγμα που δεν είναι σπάνιο: Ένας σκύλος, που φοβάται τους ανθρώπους, γιατί δεν έχει κοινωνικοποιηθεί σωστά, πηγαίνοντας βόλτα με τον ιδιοκτήτη του συναντάει έναν άνδρα. Ο άνδρας αυτός παρόλο που έχει προειδοποιηθεί αρχικά από τον ιδιοκτήτη του σκύλου προσπαθεί να τον χαϊδέψει γιατί είναι σίγουρος ότι όλα τα σκυλιά τον αγαπάνε. Αυτό που δεν έχει δει όμως είναι όλα τα σημάδια που του έχει κάνει ο σκύλος, ώστε να τον αφήσει ήσυχο. Έχει αγνοήσει π.χ. το ότι ο σκύλος έχει αποστρέψει το βλέμμα του ή γλύφει τη μουσούδα του.

Επειδή ο άνδρας δεν καταλαβαίνει τι προσπαθεί να του πει ο σκύλος και ο σκύλος δεν μπορεί να φύγει, επειδή είναι δεμένος στο λουρί, αναγκαστικά θα τον προειδοποιήσει με γρύλισμα, γάβγισμα κτλ. Αν ούτε εκεί σταματήσει ο άνδρας, κάτι που είναι σπάνιο βέβαια, τότε ο σκύλος θα προσπαθήσει να δαγκώσει τον άντρα με αποτέλεσμα να τον διώξει.

Στο παραπάνω παράδειγμα έχουν γίνει πολλά λάθη και κανένα από αυτά δεν το έχει κάνει ο σκύλος. Αυτό που μαθαίνει ο σκύλος σε αυτή τη περίπτωση είναι ότι αν απειλήσει ή ακόμα χειρότερα αν επιτεθεί θα γλυτώσει από το κίνδυνο. Αντίθετα, αν προσπαθήσει να επικοινωνήσει με ήπιο τρόπο δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Το χειρότερο όμως είναι ότι είναι πιθανό στο μέλλον, όποτε βλέπει ανθρώπους, να δείξει κατευθείαν την απειλητική συμπεριφορά αφού αυτή τον γλύτωσε από μια άσχημη κατάσταση.

Η προστασία πόρων και αντικειμένων, οικογένειας και χώρου είναι επίσης συχνές αιτίες επιθετικότητας στου σκύλους.  Αν ένας σκύλος νιώσει ότι απειλείται κάτι από τα παραπάνω είναι πιθανό να επιτεθεί. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Αν κάποιος προσπαθήσει να του πάρει ένα κόκκαλο, αν μπει κάποιος  ξένος στο σπίτι, αν κάποιος προσπαθήσει να πάρει τα κουτάβια από τη μητέρα τους, είναι πιθανό δούμε επιθετική συμπεριφορά από το σκύλο.

Άλλες αιτίες επιθετικότητας μπορεί να είναι:

Η σεξουαλική διεκδίκηση: Συχνά παρατηρούνται καβγάδες ανάμεσα σε αρσενικά που διεκδικούν το ίδιο θηλυκό.

Ο πόνος: Ένας τραυματισμένος σκύλος δύσκολα θα μας αφήσει να τον περιποιηθούμε χωρίς να αντιδράσει

.Η αυτοάμυνα: Όταν σε ένα σκύλο ασκείται σωματική ή ψυχολογική βία είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει κι αυτός βίαια.

 Το ένστικτο κυνηγού: Το βλέπουμε συχνά με τις γάτες.

 Ο περιορισμός: Μια σφικτή αγκαλιά δεν είναι ευχάριστη για τους σκύλους και μπορεί να αντιδράσουν άσχημα.

 Η μη κάλυψη των φυσικών αναγκών του: Οι βασικές ανάγκες για ένα σκύλο είναι το φαγητό, το νερό, η ασφάλεια (σπίτι), η αναπαραγωγή και η άσκηση. Για παράδειγμα αν ένας σκύλος δεν ασκείται καθόλου, αναγκαστικά διοχετεύει τη ενέργεια του σε άσχημες συμπεριφορές, όπως το γάβγισμα και οι ζημιές.

 Υγεία: Κάποια ασθένεια, οι ορμονικές διαταραχές, η φαρμακευτική αγωγή κ.λπ. μπορεί να γίνουν αιτίες επιθετικότητας στους σκύλους.

Θα ήθελα να σημειώσω πως η επιθετικότητα στους σκύλους δεν είναι κάτι αφύσικο. Εμφανίζεται σε όλα τα ζώα που ζουν σε ομάδες όπως και στον άνθρωπο. Είναι ένας τρόπος επίλυσης κοινωνικών διαφορών και επικίνδυνων καταστάσεων και για κάποιους ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο και επικίνδυνο να ζούμε με έναν επιθετικό σκύλο. Γι’ αυτό το λόγο η πρόληψη είναι πάρα πολύ σημαντική. Αυτό σημαίνει ότι όταν υιοθετήσετε ένα κουτάβι θα πρέπει να φροντίσετε να κοινωνικοποιηθεί σωστά. Να έρθει σε επαφή με πάρα πολλά ερεθίσματα και πάντα να έχει καλές εμπειρίες από αυτά. Να του μάθετε να αφήνει το παιχνίδι του ή το κόκκαλο του, να σας αφήνει να έρχεστε σε επαφή όταν τρώει και πολλά άλλα.

Στην περίπτωση που ο σκύλος σας είναι ήδη επιθετικός, καλό θα ήταν να επικοινωνήσετε με έναν εκπαιδευτή σκύλων.  Αυτός σε συνεργασία με εσάς, χωρίς την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας στο σκύλο σας, θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει. Με δουλειά και συνέπεια, και ανάλογα με το βαθμό επιθετικότητας του σκύλου, θα μπορέσετε να βελτιώσετε την κατάσταση του. Ίσως να μην επανέλθει πλήρως, αλλά με την εκπαίδευση θα του μάθετε ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις και θα κάνετε τη ζωή του και τη δίκη σας πιο εύκολη και αρμονική.

 

Δούκας Αλέξης

Εκπαιδευτής σκύλων

Pettraining.gr

 

Πείτε μας τη γνώμη σας