Google+

Ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια

Ένα δεύτερο μωρό σε μια οικογένεια είναι συνήθως ευπρόσδεκτο από τους γονείς και τους δίνει χαρά και ικανοποίηση. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με τον /την πρωτότοκο /η αδερφό /ή, που με την έλευση του μωρού νιώθει να χάνει πολλά από τα προνόμια που απολάμβανε το διάστημα που ήταν μοναχοπαίδι. Η προσοχή πλέον στρέφεται σε μεγάλο βαθμό στο νεοφερμένο αδερφάκι, ο χρόνος επαφής με τη μαμά μειώνεται απότομα και, ίσως το πιο σημαντικό, ξαφνικά αποκτά περισσότερες ευθύνες, ως μεγάλος/η αδερφός/ή. Όλοι γύρω του αρχίζουν να έχουν απαιτήσεις από αυτό, όπως να προσέχει το αδερφάκι του, να μη φωνάζει, να κάνει ησυχία, να μην το πειράζει, κλπ. Δικαιολογημένα επομένως ο/η πρωτότοκος αρχίζει να ζηλεύει το αδερφάκι του, αυτό το μικρό και, σύμφωνα με όσα του λένε, αδύναμο πλασματάκι, που όμως φαίνεται να έχει περισσότερη δύναμη από το ίδιο, καθώς καταφέρνει να «κερδίσει» την προσοχή όλων πολύ εύκολα!

Πολύ συχνά τα πρωτότοκα παιδιά στη φάση αυτή αρχίζουν να εκδηλώνουν συμπεριφορές παλαιότερων ηλικιακών σταδίων, π.χ. θέλουν να πίνουν πάλι με μπιμπερό, να θηλάσουν, να φορούν πάμπερ, κ.ο.κ. Οι συμπεριφορές αυτές δε χρειάζεται να σας ανησυχούν. Είναι πρόσκαιρες και αποτελούν πολύ απλά την προσπάθεια των παιδιών να ξανακερδίσουν την προσοχή σας αντιγράφοντας την τόσο πετυχημένη «συνταγή» που εφαρμόζουν τα μικρά τους αδερφάκια! Ζήλεια ωστόσο νιώθουν συχνά και τα τελευταία. Καθώς μεγαλώνουν διαπιστώνουν ολοένα και πιο έντονα, παρατηρώντας τα επιτεύγματά των μεγαλύτερων αδερφών τους, αφενός τη σωματική τους υπεροχή και δύναμη και αφετέρου την, κατά τη γνώμη τους, προνομιακή τους μεταχείριση από τη μαμά και τον μπαμπά, όταν π.χ. δεν τα αφήνουν να ακολουθήσουν σε μια δραστηριότητα, γιατί «ακόμα είναι μικρά»!

Απ’ όποιον κι αν προέρχεται πάντως, η ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια είναι ένα καθ’ όλα φυσιολογικό συναίσθημα, έστω κι αν εμάς τους γονείς πολλές φορές μας αγχώνει και μας δυσκολεύει. Συνεπώς δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας ότι «είναι κακό πράγμα να ζηλεύουν». Μάλιστα, η «καλή ζήλια», αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο, πολλές φορές αποτελεί κινητήρια δύναμη για προσωπική βελτίωση και εξέλιξη, προσπαθώντας να  μοιάσουμε αυτόν ή αυτή που θαυμάζουμε. Χρειάζεται να βοθάμε τα παιδιά να αναγνωρίζουν, να ονομάζουν και να συζητούν για τη ζήλια τους μαζί μας και να έχουμε πάντα στο νου μας ότι η δική μας ευθύνη είναι να τα στηρίζουμε, προκειμένου να χτίσουν μια υγιή σχέση μεταξύ τους, με όσο το δυνατόν λιγότερη παρέμβαση.

Μαρία Ιωαννίδου, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt, www.child-therapy.gr

Πείτε μας τη γνώμη σας