Google+

Ενθάρρυνση: Καλλιεργείστε στο Παιδί την Αυτοπεποίθηση και την Αίσθηση ότι Αξίζει

«Μία από τις σημαντικότερες δυνατότητες που έχουμε για να βελτιώσουμε τη σχέση μας με τα παιδιά, είναι η ενθάρρυνση.

 Η ενθάρρυνση είναι η διαδικασία κατά την οποία συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στα θετικά σημεία των παιδιών μας, για να καλλιεργήσουμε την αυτοπεποίθηση και την εκτίμηση στον εαυτό τους.

Η ενθάρρυνση βοηθάει τα παιδιά  να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητες τους. Οι γονείς που ενθαρρύνουν , βοηθάνε τα παιδιά τους να δεχτούν τα λάθη τους και να μάθουν από αυτά. Τα βοηθάνε να καλλιεργήσουν το θάρρος να μην είναι τέλεια.

Στις αυταρχικές οικογένειες , τα παιδιά αντλούν την αίσθηση της αξίας τους με το να δέχονται αμοιβές και τιμωρίες από αυτούς που ασκούν την εξουσία.

Στις δημοκρατικές οικογένειες, τα παιδιά επηρεάζονται θετικά με την ενθάρρυνση .

Για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να καλλιεργήσουν το αίσθημα της αυτοεκτίμησης, ίσως χρειαστεί να αλλάξετε το συνηθισμένο τρόπο με τον οποίο επικοινωνείτε μαζί τους και τους συμπεριφέρεστε. Αντί να συγκεντρώνετε την προσοχή σας στα λάθη τους, τονίστε ό,τι σας αρέσει και ό,τι εκτιμάτε από αυτά που κάνουν. Για να γίνει αυτό, θα χρειαστεί να αποκτήσετε μια θετική αντιμετώπιση.

Όλοι θέλουμε το καλό των παιδιών μας. Και όμως. Ενώ οι προθέσεις μας είναι καλές, συχνά οι μέθοδοι που ακολουθούμε για να τα βοηθήσουμε να γίνουν υπεύθυνα, δεν φέρνουν το ποθητό αποτέλεσμα. Διαβάζοντας τις φράσεις που ακολουθούν, σκεφτείτε τη διαφορά ανάμεσα σ’αυτό που θεωρείτε ιδανικό και σ’αυτό που συνήθως  κάνετε. Καθώς θα διαβάζετε, σκεφτείτε ποιες πράξεις θα συμβάδιζαν ίσως περισσότερο με αυτό που θεωρείτε ιδανικό.

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να είναι υπεύθυνο και ανεξάρτητο

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Υποχρεώνουμε το παιδί να κάνει διάφορα πράγματα. Κάνουμε για το παιδί δουλειές δικές του, που θα μπορούσε να τις κάνει μόνο του

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να φέρεται με σεβασμό και ευγένεια.

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Του μιλάμε χωρίς σεβασμό. Επικρίνουμε, δυσπιστούμε, κάνουμε κήρυγμα και τιμωρούμε το παιδί

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένο.

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Επαινούμε τις επιτυχίες , επιμένουμε όμως και στα λάθη. Λέμε στο παιδί ότι θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για τους άλλους

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Δείχνουμε έλλειψη ενδιαφέροντος για το παιδί, κάνοντας κήρυγμα. Το επιπλήττουμε, το κατσαδιάζουμε, το χρησιμοποιούμε σαν υπηρέτη, μιλώντας με περιφρόνηση. Ή υποχωρούμε σε βάρος των δικών μας δικαιωμάτων

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να με αγαπάει

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Απαιτούμε την τρυφερότητα, απορρίπτουμε όμως το παιδί όταν είμαστε ‘πολύ απασχολημένοι’

Το ιδανικό για μας είναι: Το παιδί μου θα έπρεπε να νιώθει ότι επαρκεί, να έχει θάρρος και να αγαπάει τον εαυτό του

Τι κάνουμε στην πραγματικότητα: Κάνουμε πάρα πολλά για το παιδί δίνοντας του το μήνυμα ότι δεν είναι ικανό. Επικρίνουμε, κοροϊδεύουμε ή αρνιόμαστε να αφήσουμε το παιδί να τολμήσει τα δύσκολα

Συχνά οι καθημερινές μας σχέσεις με τα παιδιά μας δεν συμβαδίζουν με τις καλές μας προθέσεις και τα ιδανικά μας- και υπάρχει λόγος γι΄ αυτό. Η κοινωνία στην οποία ζούμε μας έχει επηρεάσει  με τρόπο ώστε να ανακαλύπτουμε εύκολα τα λάθη, να περιμένουμε το χειρότερο και, γενικά, να αποθαρρύνουμε και τον εαυτό και τα παιδιά μας. Κι’ όμως. Δεν είναι ανάγκη να διαιωνίσουμε αυτόν τον αποθαρρυντικό κύκλο. Μπορούμε να ξαναρχίσουμε με μια νέα αντιμετώπιση και συμπεριφορά.

 

Από το βιβλίο Σχολείο Για Γονείς, Δρ. Ντον Ντινκμέγιερ – Δρ. Γκάρι Μακ – Κέι

Πείτε μας τη γνώμη σας