Google+

Δραπετεύστε από την ποντικοπαγίδα

Αισθάνεστε παγιδευμένοι στην δουλειά σας, σε μία σχέση, ή σε μία καθημερινή ρουτίνα αλλά σας τρομοκρατεί η ιδέα της αλλαγής;

Υπάρχει ένα πείραμα στην πειραματική ψυχολογία που λέγεται «το πάρκο των ποντικιών» Ο όρος προέρχεται από μία μελέτη που έγινε το 1981 από τον ψυχολόγο Alexander Bruce και τους συνεργάτες του. Παρατήρησε ότι πολλές μελέτες για τους εθισμούς είχαν κάτι κοινό- τα ποντίκια που χρησιμοποιούσαν στις μελέτες κλεινόντουσαν σε απομονωμένα και άβολα κελιά. Στην αρχή έφτιαξε ένα τετράγωνο 100 τμ περίπου τρωκτικού παραδείσου που το ονόμασε «πάρκο ποντικιών». Σε αυτό το «πάρκο» μια κοινότητα λευκών ποντικιών βρήκε τις πιο πολυτελείς συνθήκες διαβίωσης για όλες τις αγαπημένες δραστηριότητές τους. Το δεύτερο γκρουπ   τοποθετήθηκε σε ένα παραδοσιακό κλουβί.

Ο Alexander πρόσφερε και στις δύο ομάδες την επιλογή καθαρού νερού και νερού με ζάχαρη με μορφίνη.  Όπως σε όλες τις άλλες μελέτες τα ποντίκια στο παραδοσιακό κλουβί πολύ γρήγορα εθίστηκαν στην μορφίνη. Εντούτοις οι κάτοικοι του «πάρκου των ποντικιών» είχαν την τάση να «λένε απλά όχι» αποφεύγοντας την προσφορά του γλυκού νερού. Ακόμη και ποντίκια που ήταν εθισμένα στην μορφίνη έτειναν να μένουν μακριά από την σκληρή ουσία, όταν βρισκόντουσαν στο «πάρκο των ποντικιών» Όταν όμως τα πήγαιναν πίσω στα κλουβιά τους  παρέμεναν ακινητοποιημένα σαν απονεκρωμένα.

Αυτή η ιστορία μπορεί να κρούει τον κώδωνα για πολλούς από εμάς. Ξοδεύουμε  πολλές ώρες της ζωής μας παίζοντας ρόλους που δεν ταιριάζουν με την εσωτερική μας προσωπικότητα και με τις προσωπικές μας προτιμήσεις, απωθώντας τον πόνο μας με ουσίες που αλλάζουν την διάθεση ή με δραστηριότητες που αποκοιμίζουν τις αισθήσεις μας. Δυστυχείς και μίζεροι με την δουλειά μας, τις σχέσεις μας, την καθημερινή μας ρουτίνα καταπίνουμε ποτά και τροφές άχρηστες, αγοράζουμε  πληθώρα αντικειμένων που μπορεί να μείνουν καιρό χωρίς να χρησιμοποιούνται ή να τα χρησιμοποιούμε ελάχιστα κλπ.

Πολλοί άνθρωποι παγιδεύονται  σε παγίδες που έχει φτιάξει το μυαλό τους- τάσεις, πεποιθήσεις, προσδοκίες όπως «πρέπει να δείχνω επιτυχημένος/ η» ή «δεν μπορώ να απογοητεύσω τους δικούς μου(Μαμά-Μπαμπά)» τέτοιες ιδέες- που είναι βαθιά ριζωμένες και αόρατες ( πολλές φορές είναι πολύ πιο δυνατές από τις φυσικές φυλακές).

Όταν παγιδευόμαστε σε τέτοια κελιά, καταπίνοντας χαπάκια ευτυχίας με τις χούφτες και με φαντασιώσεις θανατηφόρων καρφωμάτων των συναδέλφων και συνεργατών, σπάνια μπορεί να αναλογιστούμε ότι η δυστυχία μας προέρχεται από την πραγματικότητα ότι ζούμε σε αιχμαλωσία. Και αν τολμήσουμε να πλησιάσουμε και να αναγνωρίσουμε την αλήθεια θα δεχτούμε ένα μπαράζ τρομαχτικών ερωτήσεων «Και αν δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από αυτό…;» «Και αν αφήσω την δουλειά μου και χάσω τις προαγωγές μου ή τη θέση μου και καταλήξω σε κάτι χειρότερο…;»  «Και αν διαλύσω την σχέση μου και καταλήξω μπακούρι και μαγκούφης σε όλη μου την ζωή…;» «Και αν παραιτηθώ από τις προσδοκίες μου και η μεγάλη ευκαιρία δεν έρθει ποτέ…;»

Δυστυχώς όταν οι εναλλακτικές μας προτάσεις σε σχέση με την οικεία μας κατάσταση του κλουβιού μας φέρνουν αντιμέτωπους με το άγνωστο, πιστέψτε με οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν το κλουβί τους-ξανά και ξανά και πάλι ξανά. Είναι επώδυνο  να το βλέπεις αυτό, ειδικά όταν ξέρεις ότι η ελευθερία είναι μερικά απλά βήματα.

Παιχνίδι κρύο ζεστό.

Η ζωή μας έχει κληροδοτήσει με την δύναμη να αναγνωρίζουμε «το πλησιάζεις το ζεστό ή το κρύο». Έχουμε ένα σύστημα πλοήγησης το οποίο όμως χρειάζεται επιδιόρθωση για να μπορούμε να παίξουμε στη ζωή το παιχνίδι του «ζεστού» «κρύου». Δεν είναι όμως καθόλου σημαντικό  να ξέρετε ακριβώς πως θα έμοιαζε ή ιδανική ζωή για σας, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ξέρετε τι σας κάνει να νιώθετε καλύτερα και τι χειρότερα. Εάν σε κάποια κατάσταση αισθάνεστε θετικά και αρνητικά σπάστε τη σε μικρότερα κομμάτια και δείτε ποια είναι ζεστά και ποια κρύα. Αρχίστε να κάνετε επιλογές περισσότερο βασισμένες με τι σας κάνει να αισθάνεστε ελεύθεροι και ευτυχέστεροι παρά να σκέφτεστε πως θα έπρεπε να μοιάζει μια ιδανική ζωή. Είναι η διαδικασία του να αισθανόμαστε το δρόμο μας προς την ευτυχία και όχι ή πραγματοποίηση κάποιας  Πλατωνικής ιδέας, που δημιουργεί την καλύτερη ζωή για μας.

Δεν είναι ανάγκη να κάνετε Μεγάλες Αλλαγές για να κατακτήσετε την ευτυχία

Κάθε ζωή είναι μία σειρά από μικρές ωθήσεις από μικρές αποφάσεις. Πρέπει να διαβάσετε το βράδυ ή να δείτε τηλεόραση; Διαλέξτε αυτό που σας κάνει να αισθάνεστε πιο ζεστά. Να δω ή να διαβάσω ένα βιβλίο αυτό-βοήθειας ή ένα Θρίλερ; Διαλέξτε ότι σας κάνει να αισθάνεστε πιο ζεστά.  Να αγκαλιαστώ τρυφερά με το σκύλο μου ή να τον διώξω από το κρεβάτι; Διαλέξτε ότι σας κάνει να αισθάνεστε (ψυχολογικά) πιο ζεστά.

Εάν κάνετε λάθος, κανένα πρόβλημα, πολύ γρήγορα θα αισθανθείτε πιο ψυχρά και θα διορθώσετε την πορεία σας. Κάνοντας μικρές ωθητικές επιλογές για το δρόμο της ευτυχίας και της πληρότητας σας, είναι αυτό που χρειάζεστε για να οδηγήσετε το πλοίο της ζωής σας σε εξωτικά λιμάνια, σε ασφαλή καταφύγια-εν συντομία σε κάθε «ποντικο-πάρκο» που μπορείτε να φανταστείτε.

Γεωργία Κυριακίδου, Ψυχολόγος, http://omegameion.blogspot.gr/

Πείτε μας τη γνώμη σας