Google+

Απώλειες! Σε ποιό στάδιο βρίσκεστε;

Θάνατος, διαζύγιο, ανεργία, χωρισμός, αρρώστια…

Γάμος, γέννα, καινούργιο σπίτι, καινούργια δουλειά, σύνταξη…

Αλλαγές που αναζητήσαμε ή ήρθαν αναπόφευκτα και πιστεύουμε ότι δεν αντέχουμε.

Σύντομα, συνειδητοποιούμε ότι οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες με ή χωρίς την συγκατάθεσή μας

Αλλαγή= Ζω

Αλλά-ζω σημαίνει διακινδυνεύω, σημαίνει τολμώ, σημαίνει αναπτύσσομαι μα και πονώ…

Το αντίθετο της αλλαγής είναι η στασιμότητα και πίσω από την στασιμότητα είναι ο φόβος για την απώλεια, την εγκατάλειψη ή η ανάγκη ελέγχου.

Η Kubler Ross στο βιβλίο της ‘Θάνατος μια αλλαγή ζωτικής σημασίας’ λέει:’ η μεγαλύτερη θλίψη δεν προέρχεται από την απώλεια του θανάτου. Είναι η θλίψη για την αγάπη που ποτέ δεν ζήσαμε. Γι αυτό η άνευ όρων αγάπη είναι αυτή που μας απελευθερώνει από το φόβο του θανάτου…’

Είναι σίγουρο πως πάντα υπάρχει πόνος σε κάθε αλλαγή γιατί είναι μια διαδικασία «ενεργού προσαρμογής σε ότι καινούργιο έχει το διαφορετικό και σε ότι διαφορετικό έχει το καινούργιο, ακόμη κι αν είναι καλύτερο», όπως γράφει και ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του Ο Δρόμος των Δακρύων.

Αφού περάσεις μια φορά τον δρόμο των δακρύων , την διαδικασία αυτή, συνειδητοποιείς ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίζεις και να ξεπερνάς τις απώλειες στη ζωή σου, είναι να φροντίζεις σε μόνιμη βάση την υγεία και την ευτυχία σου… Μόνο  βρίσκοντας τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου, μπορείς πραγματικά να πηγαίνεις παρακάτω , χωρίς να θρηνείς θύματα σε κάθε απώλεια…

Υπάρχουν  όμως φάσεις στις απώλειες που αν τις ξέρουμε θα τις περάσουμε ίσως πιο ήρεμοι , γιατί ξέρουμε ότι είναι η διαδικασία μας…

Σύμφωνα με την  Kubler Ross τα στάδια στις απώλειες είναι τα εξής:

  1. Άρνηση, η πρώτη φάση κατά την οποία δεν μπορώ να πιστέψω ότι άλλαξε κάτι
  2. Μετά, έρχεται ο θυμός , όπου διαπραγματευόμαστε το γιατί…
  3. Μετά , είναι η φάση της θλίψης και του πένθους , όπου αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι η απώλεια είναι γεγονός και πενθώ γι αυτό που νιώθω ότι έχασα…εδώ , είναι μια φάση, που πολλά άτομα κολλούν για χρόνια…
  4. Μετά είναι μια φάση που το λέμε , διαπραγμάτευση, η παζάρεμα, όπου προσπαθώ να δώ τι έχω, τι έγινε, τι μου έμεινε, τι καινούργιο ήρθε…

Οι φάσεις αυτές, μπορεί να εναλλάσσονται, ειδικά η διαπραγμάτευση με τον θυμό και την θλίψη,

  1. Μέχρι να φτάσω στην τελευταία φάση, που είναι η φάση της αποδοχής…

Για να φτάσει εδώ κανείς, χρειάζεται χρόνος. Είναι το στάδιο της εσωτερικής γαλήνης.

Η Πέγκυ- Πελώνη στο βιβλίο της ‘Οι αλλαγές στο ταξίδι της ζωής’ παρουσιάζει τα εξής στάδια :

  • Καθεστώς , η γνωστή κατάσταση, η σταθερότητα, η ρουτίνα
  • Ξένο στοιχείο,  κάτι καινούργιο, απρόβλεπτο ή ευπρόσδεκτο, κλονίζει την ισορροπία
  • Χάος, νιώθουμε τρομαγμένοι, αναστατωμένοι, θέλουμε επιστροφή στο οικείο, αμφισβητούμε τον εαυτό μας, τις ικανότητες μας, υπάρχει φόβος , αίσθημα κενού, έχουμε πολλές φορές αντικρουόμενα συναισθήματα τα οποία βαθαίνουν την σύγχυσή μας.
  • Καινούργιες συμπεριφορές, όπου μαθαίνουμε καινούργιους τρόπους αντιμετώπισης, νιώθουμε άβολα αλλά αρχίζει να υπάρχει και λίγο φως, σαν να φοράω καινούργια παπούτσια που με σφίγγουν λίγο…
  • Ενσωμάτωση, νιώθουμε αισιοδοξία, υπερηφάνεια που τα καταφέραμε , ανακούφιση,
  • Καινούργιο καθεστώς, όπου έχουμε καλύτερη αίσθηση εαυτού και δυνατοτήτων, βρίσκουμε τις καινούργιες ισορροπίες ξανά.

 

Το κοινό είναι ότι έχει αποδειχθεί, ότι ο τρόπος που έμαθα ο ίδιος να διαχειρίζομαι τις απώλειες, θα με ακολουθεί…δηλαδή, αν έχω μάθει από τα γεγονότα τις ζωής μου ή από το οικογενειακό περιβάλλον να μένω στον θυμό ή στο χάος, αντίστοιχα, και δεν πάω παρακάτω, σε κάθε απώλεια θα μένω εκεί , θα αφήνω άλλον έναν ανοιχτό λογαριασμό , με αποτέλεσμα μόλις έρχεται μια καινούργια απώλεια , ζω και όλες τις προηγούμενες γιατί δεν τις έχω κλείσει, και είναι ανοιχτές…με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται τα συναισθήματα και να γίνονται πολλές φορές αφόρητα!

Tώρα, η ερώτηση είναι τι μπορώ να κάνω για να βοηθηθώ και να ανταποκρίνομαι καλύτερα στις απώλειες της ζωής μου.

Θα ήταν καλό, με έναν ειδικό ψυχικής υγείας, να δω που «κολλάω», σε ποιο στάδιο και να αντιμετωπίσω τις παλιές μου απώλειες…

Το να κάνω όλο τον κύκλο, όπως τον αναφέραμε , μαθαίνω πως είναι μια διαδικασία που θα περάσει, και δεν αφήνω και ανοιχτούς λογαριασμούς.

Το άλλο που θα μπορούσα να κάνω είναι να αλλάξω την αρχική σκέψη.

Τι θα πει αυτό…

Υπάρχει μια συνθήκη: πχ ο χωρισμός από μια σχέση ερωτική.

Αμέσως μετά υπάρχει η αρχική σκέψη , στο παράδειγμά μας , αν πούμε ότι η αρχική σκέψη είναι ότι θα με φάει η μοναξιά τώρα και ποτέ ξανά δεν θα βρω κάποιον σαν αυτόν και όλοι με παρατάνε, το επόμενο στάδιο που είναι το συναίσθημα, θα είναι ανάλογο με την αρχική σκέψη…πανικός, φόβος, αίσθημα εγκατάλειψης!

Μετά είναι η δράση, που είναι ίσως παρακαλάω, ζητάω να γυρίσει…κλπ

Αν η αρχική σκέψη είναι ότι , πέρασα όμορφα με αυτόν τον άνθρωπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν πήγαινε τόσο όμορφα τον τελευταίο καιρό, το συναίσθημα θα είναι θλίψη για κάτι που τελειώνει αλλά και μια γλυκιά ανακούφιση ίσως…και η

δράση θα είναι, ίσως, να ζητήσω να βγούμε για έναν καφέ και να θυμηθούμε πώς γνωριστήκαμε, και πώς καταλήξαμε, και τι κάναμε λάθος για να μάθουμε για την επόμενη μας σχέση.

Τι θέλω να πω μ’ αυτό; ότι την συνθήκη δεν μπορώ να την αλλάξω.

Αυτό που μπορώ να αλλάξω και αλλάζουν όλα τα υπόλοιπα είναι η αρχική σκέψη.

Άρα, κάθε φορά, σε μια καινούργια συνθήκη, χρειάζεται να κατανοήσω την αρχική μου σκέψη και αν θέλω να την διαφοροποιήσω…

Και επειδή πιστεύω πολύ στην θεραπευτική δυνατότητα των ιστοριών, θα κλείσω με  μια ιστορία….

Κάποιος, κάποτε , βρήκε το κουκούλι μιας πεταλούδας. Μια μέρα, παρουσιάστηκε ένα μικρό άνοιγμα στο κουκούλι. Ο άνθρωπος κάθισε και παρατηρούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς προσπαθούσε να βγεί μέσα από μια πολύ μικρή τρυπούλα. Προσπαθώντας  να βοηθήσει, , με ένα ψαλίδι έκοψε λίγο περισσότερο το κουκούλι και η πεταλούδα βγήκε , αλλά είχε πρησμένο σώμα και μαραμένα φτερά και δεν μπόρεσε ποτέ να πετάξει ή να μεγαλώσει τα φτερά της.

Αυτό που ο άνθρωπος  δεν ήξερε ήταν πως ο αγώνας για να βγει η πεταλούδα από το μικροσκοπικό άνοιγμα , ήταν ο τρόπος με τον οποίο η φύση διοχέτευε υγρό από το σώμα της προς τα φτερά , ούτως ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις ελευθερωθεί από το κουκούλι….

Μερικές φορές, οι δυσκολίες είναι ακριβώς αυτό που έχουμε ανάγκη στη ζωή μας, αρκεί να μη προσπαθήσουμε να τις αποφύγουμε , γιατί μπορεί να μη πετάξουμε ποτέ….

Βικτώρια Ασκαρίδου, Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt, www.askvictoria.gr

Πείτε μας τη γνώμη σας