Google+

Από το δελτίο ειδήσεων στο θεατρικό σανίδι!

Η αλλαγή στη ζωή του ηθοποιού- σκηνοθέτη Ιωάννη Κυφωνίδη

«Το 2009  της γενικής κρίσης προηγήθηκε η δική μου προσωπική. Μία τηλεοπτική εκπομπή που κόπηκε προτού καν αρχίσει αλλά και η συμμετοχή μου σε μία ταινία μικρού μήκους ήταν η αφορμή να νιώσω πως ένας κύκλος τελείωνε και ένας άλλος άρχιζε. Ήθελα πάση θυσία να εκφραστώ ανοιχτά, ελεύθερα, όπως ακριβώς αισθανόμουνα.  Και ήταν το θέατρο, η πρώτη και μεγάλη μου αγάπη που ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να «συζήσω»…μαζί της. Για την ακρίβεια δεν την είχα δώσει ποτέ ο ίδιος στον εαυτό μου. Και αποφάσισα να τη δώσω χωρίς να έχω κάποιο σχέδιο στο μυαλό μου.

Το Νοέμβριο του 2009 βρέθηκα στο acting studio (στούντιο υποκριτικής) της -για περισσότερο από 10 χρόνια φίλης μου- ηθοποιού και σκηνοθέτη Αθηνάς Παππά , που είχε ως θέμα του  τον κανιβαλισμό (συναισθηματικό-ηθικό και επαγγελματικό) , μέσα από το LIVE ART THEATRE. Σε πρώτη φάση διήρκεσε 9 μήνες και οδήγησε στο στήσιμο παράστασης που συμμετείχε στο OFF OFF FESTIVAL στο θέατρο ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ, στην Αθήνα. Τότε εργαζόμουνα στην ΕΤ3, έφευγα κάθε Πέμπτη βράδυ με την τελευταία βραδινή πτήση , έμενα κάτω Παρασκευή και Σάββατο, και μετά την Κυριακή το απόγευμα επέστρεφα και πήγαινα κατευθείαν στο κανάλι για να δουλέψω. Αυτό έγινε για 9 τουλάχιστον μήνες, ξοδεύοντας μία περιουσία για να τα καταφέρω. Το πρώτο και μεγάλο μου σχολείο στην υποκριτική.  Η συγκεκριμένη δουλειά μετεξελίχτηκε σε ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η ζαριά είχε ριχτεί. Και  είχε δείξει το δρόμο. Της υποκριτικής , δραματικής τέχνης, της συγγραφής και της σκηνοθεσίας. Ακόμη και σήμερα όμως κουβαλάω στο μυαλό και την ψυχή μου  το δημοσιογράφο, ως τον πρώτο μου μεγάλο ρόλο.

Μεγαλώνοντας δέχτηκα αυτές τις γλυκές πιέσεις από την οικογένεια μου , κυρίως από την μητέρα μου,  να σπουδάσω κάτι χρήσιμο , που να είναι αρρενωπό και να διαθέτει γόητρο. Γιατρός ή δικηγόρος δηλαδή….. Έτσι τουλάχιστον πίστευε η μαμά μου ή νόμιζε ότι πιστεύει…. Αν και δε με απέτρεπαν εντελώς από το να ορίσω εγώ την κατεύθυνση και την πορεία μου ….με πολύ πλάγιο και γλυκό τρόπο μου πέρασαν  όλη αυτή τη θεωρία σε βαθμό που να πιστέψω πως άλλο χόμπυ και ευχαρίστηση και άλλο δουλειά. Η  τύχη όμως και η δική μου αντίδραση βρήκε μία άλλη λύση, κάπου στη μέση. Τη δημοσιογραφία, που πολύ εκτιμούσα , γιατί έδινε τις δυνατότητες να αξιοποιήσω και να εξελίξω τις εγκυκλοπαιδικές μου γνώσεις και να έρθω σε επαφή με πολλά αντικείμενα και τομείς της ζωής. Το αθλητικό ρεπορτάζ πχ  μου έδινε την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά πρωταθλητές που θαύμαζα στην τηλεοπτική μετάδοση των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενώ το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ να παρακολουθήσω ταινίες και παραστάσεις και να έρθω σε άμεση επαφή πια με έναν κόσμο που υπεραγαπούσα. Αλλά μάλλον δε μου έφτανε ποτέ αυτό, κάτι πάντα έλειπε. Δεν ξεχνώ ποτέ ότι το μόνιμο σχόλιο των προϊστάμενων μου στο ραδιόφωνο  ήταν πως  ο τρόπος  που μόνταρα τα ρεπορτάζ μου έδειχνε ότι σκηνοθετούσα!

Αλλά αυτή ήταν και η κριτική που μου έκαναν στην εφημερίδα, ειδικά όταν έγραφα αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ. Ότι δεν κάνω ρεπορτάζ, αλλά περιλήψεις αστυνομικών ταινιών.

Κάπου το 2005 ήρθε και η πρόταση για τηλεοπτική εκπομπή και ειδήσεις στην  ΕΤ3. Η τηλεοπτική δημοσιογραφία εντέλει λειτούργησε ως προθάλαμος και σχολείο για την μετεξέλιξη μου σε ηθοποιό. Πλέον πολύ πιο συνειδητά λειτουργούσε μέσα μου ως ρόλος η παρουσίαση ειδήσεων και εκπομπών. Αλλά και η θητεία μου στην αρχισυνταξία και την παραγωγή με έφερε σε επαφή με τη σκηνοθεσία, τη διεύθυνση φωτισμού και φωτογραφίας, την ηχοληψία. Όπως και το ρεπορτάζ ήταν ένα είδος σχολείου για την αξία του μοντάζ.

Η έκφραση και η επικοινωνία με τον κόσμο ήταν πάντα το ζητούμενο για μένα. Γι’ αυτό ποτέ μου δε θεώρησα ότι η μετάβασή μου από τη δημοσιογραφία στο θέατρο ήταν εκτός …κλίματος. Το προσωπικό , υποκειμενικό μου κλίμα εννοώ! Για μένα ήταν πάντα απλά μία μετάβαση, μία μετεξέλιξη. Δεν ήταν αλλαγή πορείας δηλαδή, αλλά ανακατεύθυνση. Η δουλειά, όπως και η ζωή, δεν είναι μονόδρομος, ούτε ισάδα, είναι και σταυροδρόμια, και μονοπάτια, και στροφές, εύκολες και δύσκολες.  Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, από παιδί, έστηνα τα παιχνίδια μου σα να σκηνοθετούσα μια παράσταση, σα να έστηνα το σκηνικό μιας ταινίας. Το έκανα αυθόρμητα. Θυμάμαι ότι η αφορμή δόθηκε όταν ήμουν Ε΄δημοτικού και  οι γονείς μου με πήγανε μαζί με την αδελφή μου σε δύο παραστάσεις, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη που δεν ήταν παιδικές.

Η μία ήταν στο θέατρο Μουσούρη στην Αθήνα με τίτλο  «Μετά τη Μπόρα» με τη Τζένη Ρουσσέα, το Βύρωνα Πάλλη και τον Άγγελο Αντωνόπουλο και η άλλη ήταν η ιστορική «Όπερα της Πεντάρας» σε διασκευή-σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου  για το ΚΘΒΕ με τη Βέρα Κρούσκα , την Ανέζα Παπαδοπούλου και έναν σπουδαίο ηθοποιό του θεάτρου , τον Ανδρέα Ζησιμάτο.

Νομίζω πως τότε μπήκε το μικρόβιο μέσα μου και δεν έφυγε ποτέ. Απλά τα βιώματα, οι συνθήκες , οι εξελίξεις και οι επιρροές που δέχτηκα το έθεσαν σε ύφεση τούτο το μικρόβιο όταν ενηλικιώθηκα.

Πίσω στα παιδικά ακόμη χρόνια, στην ΣΤ΄Δημοτικού, διασκεύασα σε θεατρικό το αγαπημένο από παιδιά best seller της Ένιντ Μπλάιτον «Οι Μυστικοί Επτά». Στο γυμνάσιο πρόσθεσα στις καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες και τη μουσική. Συνέχιζα να παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες και πολλές φορές θυμάμαι πως έκανα και δικές μου διανομές σε φανταστικές παραστάσεις και ταινίες που έβγαζα από το μυαλό μου. Χωρίς ποτέ να με αποπροσανατολίσει και αποκοινωνικοποιήσει όλο αυτό. Είχα μαζί με τον κόσμο που ζούσα έναν δικό μου παράλληλο , ως καταφύγιο, ως μυστικό, για να περνάω ακόμη καλύτερα.

Αυτό έχει αξία και σημασία για μένα. Ότι κι αν κάνεις, να το αγαπάς, μέχρι εκεί που μπορείς. Και όταν αυτή η αγάπη ολοκληρωθεί,  απλά μπορεί να πάρει μία άλλη μορφή, ή να σε οδηγήσει σε μία άλλη αγάπη, ή ακόμη καλύτερα στην πρώτη που δε τη  γεύτηκες ποτέ , όσο θα ήθελες.

 

Ιωάννης Κυφωνίδης

Ιδιότητα: Σκηνοθέτης-Ηθοποιός

Παράσταση: Mea Culpa

Τόπος: Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Χρόνος: 4-12 Απριλίου 2014

.Περισσότερα για την παράσταση: http://www.tch.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=3&cdate=4/4/2014&tcheid=1317

http://www.mcf.gr/el/calendar/?ev=mea_culpa_toi_konstantinoi_rodi_skinothesia_konstantinos_rodis_ioannis_kifonidis_me_ti_nelli_ckini

Emai:  : ioankyf@gmail.com

 

 

 

 

Πείτε μας τη γνώμη σας