Google+

Αντιμετωπίζοντας το θάνατο του αγαπημένου ζώου του παιδιού


Σε πολλές οικογένειες υπάρχει πλέον ένα ή και περισσότερα «μέλη» που προέρχονται από το ζωικό βασίλειο και, όπως είναι φυσικό, αποτελούν τα αγαπημένα κατοικίδια των παιδιών, τα οποία μεγαλώνουν μαζί τους και όχι σπάνια αναλαμβάνουν μέρος της φροντίδας τους. Το δέσιμο που δημιουργείται είναι μεγάλο, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους ενήλικες, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για μεγάλα ζώα, όπως γάτες και σκύλους ή πιο μικρά, όπως χαμστεράκια, ψαράκια και χελωνίτσες! Η ζωή των ζωντανών αυτών βέβαια είναι περιορισμένη, ανάλογα και με το είδος τους, και αναπόφευκτα τα παιδιά έρχονται γρήγορα αντιμέτωπα με μία απώλεια.

Σε μας τους ενήλικες ίσως φανεί «μικρό» το να χάσουμε ένα χρυσόψαρο, στα μάτια ενός παιδιού όμως φαντάζει σοβαρό και μπορεί να αποτελέσει αιτία πόνου και θλίψης. Το παιδί είναι επόμενο να περάσει από μία διαδικασία πένθους, όταν έρθει αντιμέτωπο με το θάνατο του αγαπημένου του κατοικίδιου. Βέβαια, το πώς θα βιώσει το πένθος εξαρτάται τόσο από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται όσο και από τη στάση των γονέων και του οικείου περιβάλλοντος. Τα παιδιά ήδη από την ηλικία των 2-3 χρόνων αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την έννοια του θανάτου, χωρίς ωστόσο να κατανοούν στη φάση αυτή την καθολικότητα και τη μη αναστρεψιμότητα του θανάτου. Κατά τη διάρκεια της νηπιακής – παιδικής ηλικίας η μαγική τους σκέψη μπορεί να τους δημιουργήσει αισθήματα ενοχής (εγώ προκάλεσα το θάνατο του ζώου). Μετά την ηλικία των 8 – 9 ετών τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πλήρως την έννοια του θανάτου.

Σε κάθε περίπτωση ο θάνατος του ζώου μέσα στην οικογένεια χρειάζεται να τύχει ως γεγονός της απαραίτητης προσοχής και φροντίδας από την πλευρά των ενήλικων μελών της. Πιο συγκεκριμένα:

  • Σε καμία περίπτωση δεν κρύβουμε το γεγονός ή λέμε ψέματα ότι το ζώο έφυγε από μόνο του ή χάθηκε, κλπ. Όλες αυτές οι δικαιολογίες δημιουργούν αφενός ψευδώς την προσδοκία στο παιδί ότι μπορεί να ξανασυναντήσει το ζώο και αφετέρου μπορεί να προκαλέσουν σχετικές φοβίες.
  • Εξηγούμε στο παιδί τι συνέβη και του δίνουμε χρόνο να εκφράσει τα όποια συναισθήματά του (θλίψη, θυμός, κλπ.).
  • Συζητούμε με την ευκαρία αυτή για τον θάνατο, ανάλογα και με την ηλικία του, απαντώντας με απλά λόγια και ΑΛΗΘΕΙΕΣ στις ερωτήσεις του.
  • Φροντίζουμε να κάνουμε ένα μικρό τελετουργικό ταφής του ζώου επιτρέποντας στο παιδί να συμμετέχει με όποιον τρόπο αυτό νιώθει άνετα.
  • Κρατάμε αναμνηστικά φτιάνοντας π.χ. ένα άλμπουμ με φωτογραφίες του ζώου.
  • Δεν αντικαθιστούμε το ζώο με ένα άλλο. Ακόμα κι αν αγοράσουμε καινούριο (φροντίζοντας πάντα να δώσουμε λίγο χρόνο στο να αποχαιρετήσει και συναισθηματικά το παιδί το χαμένο ζωάκι του), του δίνουμε ένα νέο όνομα.

Η απώλεια είναι μέρος της ζωής μας και άρα και της ζωής των παιδιών μας. Ο ρόλος των γονιών και των δασκάλων είναι όχι να προστατέψουμε, όπως λανθασμένα πιστεύουμε, το παιδί από το θάνατο και το πένθος, αλλά να του μάθουμε πώς να το διαχειρίζεται. Συχνά η δυσκολία να αντιμετωπίσουμε το γεγονός του θανάτου βρίσκεται σε μας και όχι στα παιδιά.

Μαρία Ιωαννίδου, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt, http://www.child-therapy.gr/

Πείτε μας τη γνώμη σας