Google+

Αληθινή Ιστορία: Ο Πανικός κι Εγώ!

Ήταν Μεγάλο Σαββάτο και βρισκόμουν σε ένα φιλικό σπίτι αμέσως μετά την Ανάσταση. Ξαφνικά αισθάνθηκα να μουδιάζει η δεξιά πλευρά του προσώπου μου, να στεγνώνει το στόμα μου και να δυσκολεύομαι να καταπιώ και να ανασάνω. Για μερικά δευτερόλεπτα πίστεψα ότι πεθαίνω. Μέσα σε λίγη ώρα είχα μεταφερθεί στα εφημερεύοντα. Οι γιατροί που με εξέτασαν διαπίστωσαν ότι μάλλον «φοβάμαι» λίγο περισσότερο από το κανονικό και με έστειλαν στο σπίτι μου. Όμως το συμβάν αυτό με είχε ήδη επηρεάσει. Τις επόμενες ημέρες φοβόμουν ότι θα επαναλαμβανόταν κάτι παρόμοιο. Ένιωθα αστάθεια σε κάθε μου βήμα και οι παλμοί της καρδιάς μου αυξάνονταν κάνοντας με να λαχανιάζω κάθε φορά που έπρεπε να μιλήσω.

Ο γιατρός που επισκέφθηκα στη συνέχεια, διέγνωσε «αγχώδη διαταραχή» και ότι το περιστατικό που βίωσα ήταν μια συνηθισμένη «κρίση πανικού». Έκτοτε ακολούθησαν μερικές συναντήσεις με τον ίδιο γιατρό ο οποίος με βοήθησε να αντιληφθώ τι ακριβώς ήταν αυτό που μου συνέβαινε αλλά κυρίως για ποιο λόγο. Περισσότερο όμως και από την ιατρική βοήθεια που δέχθηκα, με βοήθησε η θέληση που είχα να ξεπεράσω αυτή τη δύσκολη και επώδυνη κατάσταση της αγχώδους διαταραχής. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να παραθέσω και τα υπόλοιπα συμπτώματα που εκδήλωσα κατά τη διάρκεια της διαταραχής αυτής και τα οποία μπορούν εύκολα να απαριθμήσουν όλοι οι πάσχοντες (έλλειψη προσοχής, ταχυκαρδίες, πονοκέφαλους, ζάλη, εντερικές διαταραχές, ανάστατο ύπνο κλπ.) Αυτό που έχει περισσότερο νόημα είναι να αναφερθώ στο πώς κατάφερα να συμφιλιωθώ με αυτό που βίωνα.

Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μείωσα τις λειτουργικές και πρακτικές μου συνήθειες. Δεν άλλαξα  την καθημερινότητά μου όσο δύσκολο κι αν μου ήταν να το κάνω. Δεν φοβήθηκα  το ενδεχόμενο να μου συμβεί ξανά κάποια κρίση πανικού γιατί κάθε φορά την αντιμετώπιζα πιο δυναμικά/ κατά πρόσωπο. Υιοθέτησα δραστηριότητες που βοήθησαν στην εκτόνωση του άγχους και της ενέργειάς μου. Απαλλάχθηκα από υποχρεώσεις που με πίεζαν και προσπάθησα να χαλαρώσω κάνοντας πράγματα που με ευχαριστούσαν. Μέχρι και σήμερα δεν αναλαμβάνω παραπάνω ευθύνες από αυτές που μπορεί να αντέξει η ψυχοσύνθεσή μου και παίρνω το χρόνο μου για κάθε υποχρέωση που οφείλω να διευθετήσω. Πολύ σημαντικό στη ρύθμιση του άγχους είναι αντίστοιχα η ρύθμιση της αναπνοής. Κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μου να απαλλαγώ από το περιττό άγχος κάνω αρκετές επαναλήψεις αναπνοών σε 5 χρόνους κάθε πρωί και βράδυ.

Eάν υποφέρεις και εσύ από κρίσεις πανικού, σε καταλαβαίνω! Μην  χάνεις το κουράγιο σου ακόμα κι αν βλέπεις ότι αυτές δεν υποχωρούν. Δεν είμαι γιατρός αλλά ξέρω τι περνάς και το περνάω κ εγώ. Από την εμπειρία μου σου μιλάω. Μην απογοητεύεσαι ακόμα κι όταν επιμένουν παρ’ όλες τις δικές σου προσπάθειες. Σταμάτα τη σκέψη όσο ακόμα είναι στην αρχή πριν φωλιάσει στο μυαλό μου. Μόλις την αντιληφθείς πέτα την και στρέψε την προσοχή σου κάπου αλλού. Όταν σε παίρνει από κάτω και νιώθεις ότι χάνεις τον έλεγχο σήκω και χόρεψε, πέτα κρύο νερό στο πρόσωπό σου. Ακόμα όμως και όταν δεν εκδηλώνεται κάποια κρίση πανικού, δημιούργησε ωραίες εικόνες και σκέψεις στο μυαλό σου. Για κάθε αρνητικό που υπάρχει μέσα σου ως σκέψη ή συναίσθημα βρες κάτι το θετικό να το αντικαταστήσεις, έστω και επίτηδες έστω και συνειδητά σε πρώτο στάδιο.

Μέχρι σήμερα έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από την πρώτη φορά που αντιμετώπισα μια κρίση πανικού και δε μπορώ να πω ότι έχω απαλλαγεί εντελώς τόσο από το άγχος όσο και από τα άβολα συμπτώματα που προκαλεί. Έχω συμφιλιωθεί με αυτά σαν να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που προσπαθώ να αποδεχτώ και όχι να αλλάξω. Κάθε φορά που νιώθω ότι μια κρίση πανικού έρχεται μπορώ να την αναγνωρίζω και να τη σταματώ πριν εκδηλωθεί. Έχω αναπτύξει έναν εσωτερικό διάλογο τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τον ίδιο τον πανικό που με βοηθά να τον αντιμετωπίζω. Το μυστικό είναι ότι ποτέ δε συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι είμαι ανίκανη να ελέγξω το μυαλό μου.

Αναστασία

Πείτε μας τη γνώμη σας